Ανακρέοντας

Ο ποιητής που έγινε μέντορας…

Ο Ανακρέοντας ήταν εκπρόσωπος της μελίκης ποίησης και καταγόταν από την  Ιωνία. Γεννήθηκε στην ιωνική πόλη Τέω περίπου το 570 π.Χ. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, το πέρασε στα Άβδηρα της Θράκης, στη Σάμο, κοντά στον τύραννο Πολυκράτη, καθώς και στην Αθήνα κοντά στον Ίππαρχο το γιο του Πεισίστρατου. Όταν δολοφονήθηκε ο Ίππαρχος κατέφυγε μάλλον στη Θεσσαλία. Μετά το θάνατό του, σε ηλικία 85 ετών, η Τέως τύπωσε τα νομίσματα της στην εικόνα του ποιητή, ενώ οι Αθηναίοι που τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα ανήγειραν προς τιμή του ανδριάντα στην Ακρόπολη. 
Ο Ανακρέοντας, ως ποιητής, αποτελεί μοναδική και χαρακτηριστική περίπτωση. Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα των στίχων του προβάλλεται μέσα από έντονο συναισθηματικό κόσμο του ποιητή. Χαρακτηριστικά της ποίησής του είναι λεπτή και διακριτική ειρωνεία, η αγάπη για τη ζωή, η απόλαυση των ωραίων πραγμάτων, του κρασιού, του έρωτα και της ποιητικής δημιουργίας. Τα ποιήματά του έγραψε για να απαγγέλλονται σε συμπόσια και να δημιουργούν ευχάριστη ατμόσφαιρα αποτελώντας ένα είδος σχολείου.
Τα ερωτικά ποιήματα του Ανακρέοντα αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της ποίησης του σύμφωνα με αρχαίες μαρτυρίες. Τα ποιήματα αυτά χαρακτηρίζονται από έντονο πάθος, το οποίο συναντάμε στα αντίστοιχα δημιουργήματα των νέων Αιολέων ποιητών όπως της Σαπφώς, ωστόσο διατηρούν μία αίσθηση χαλαρής απόλαυσης και παιχνιδιάρικης διάθεσης. Ο Ανακρέοντας θαυμάζει την ομορφιά των νέων, δείχνει την κλήση προς τη διασκέδαση, το κρασί, αλλά ταυτόχρονα φροντίζει να κυριαρχεί στον εαυτό του να δαμάζει της επιθυμίες του και να ακολουθεί το μέτρο της ζωής του.
Ο Ανακρέοντας κάνει ευρύτατη χρήση των Ιονίων μέτρων με λίγα δωρικά και αιολικά στοιχεία, ενώ η γλώσσα του χαρακτηρίζεται από πληρότητα, σαφήνεια και επιδεξιότητα στην επιλογή των λέξεων και τα νεωτεριστικά στοιχεία.Οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι διαίρεσαν το έργο του Ανακρέοντα σε πέντε βιβλία.
 Οι λατίνοι και νεότεροι ποιητές έγραψαν κατά μίμηση των ακρεόντεων ποιημάτων που αναφέρονται στον έρωτα και το κρασί.