Ένα γράμμα

Όταν ο έρωτας κρατούσε χαρτί και μολύβι

Υπήρχε και η κατηγορία βέβαια των ανθρώπων που δεν ήξεραν γράμματα και έτσι δεν μπορούσαν να στείλουν γράμμα, ούτε να διαβάσουν.

Ας μιλήσουμε όμως για τους ανθρώπους που έστελναν τα δικά τους γράμματα και περίμεναν ένα γράμμα από τους αγαπημένους τους ανθρώπους.

Στην εποχή εκείνη, τα ερωτευμένα ζευγάρια αντάλλαζαν απλά ένα γράμμα αλλά η αγάπη τους μεγάλωνε μ’ αυτή την αναμονή. Ένιωθαν σιγουριά ότι είχαν έναν άνθρωπο που τους αγαπούσε και το επιβεβαίωνε κάθε φορά με τα γράμματα του. Πίσω από ένα γράμμα κρυβόταν το ενδιαφέρον και η αγάπη του.

Σίγουρα η τεχνολογία διευκόλυνε αρκετά τους ανθρώπους στην επικοινωνία.

Όμως όποιος αγάπησε την εποχή που υπήρχαν τα γράμματα ήταν σίγουρα πιο ρομαντικό να μαζεύεις τα γράμματα από τον αγαπημένο σου, γραμμένα μέσα από τη ψυχή του, να τα κρατάς και όχι απλά να διαβάζεις ένα μήνυμα πίσω από μια οθόνη.

Γράμματα διασήμων:

Γράμμα της ποιήτριας Μαρίας Πολυδούρη προς τον αγαπημένο της Τάκη όπως αποκαλούσε τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη.

«Τίποτε δεν έχει ενδιαφέρον για μένα που δεν είναι από σένα, που δεν μιλεί για σένα, Τάκη. Ετοιμαζόμουν για να βγω έξω, στον καθρέφτη δε βλέπω το δικό μου, βλέπω το δικό σου πρόσωπο· κατεβαίνω τη σκάλα, στέκω, μου φαίνεται πως σε βλέπω να ανεβαίνεις· στο δρόμο συναντώ έναν γνωστό μου, με σταματά και μου μιλεί, γελώ, και σε μια στιγμή που τον κοιτάζω φεύγει το κεφάλι του, και το δικό σου πηγαίνει στη θέση του… Γελάς; Τα ψηλά δέντρα, ο ουρανός, η θάλασσα, μόλις φθάνουν να χωρέσουν την εικόνα σου· όταν τρώω, βρίσκω ευκαιρία να καταπιώ και λίγα δάκρυά μου. Τάκη, με θυμάσαι καμιά φορά; Πες μου, πονείς λίγο στη σκέψη ότι η αγάπη μου σε σένα είναι μεγάλη σαν ένας μεγάλος πόνος; Γιατί όχι; Πώς μπορεί; Η ψυχή η δική σου, που είναι όμοια πονεμένη με τη δική μου, πώς δε θα μ’ένιωθε; δε θα συμπονούσε;»

Γράμμα του ποιητή Γιώργου Σεφέρη στη γυναίκα του Μαρία:

«Ξαναδιάβασα τα γράμματά σου από την αρχή. Σου γράφω “δύο λόγια αγάπης”. Ένα πράγμα αισθάνομαι πως είναι το δυσκολότερο να σου δώσω να καταλάβεις: πόσο σε νιώθω, πόσο σε παρακολουθώ κι από μια σου λέξη ακόμη, όπως άλλοτε από ένα παίξιμο του χεριού σου. Τώρα που ξανακοίταξα όλα αυτά τα χαρτιά, βρίσκω πάντα ένα φόβο μήπως δεν λες καλά ό,τι ήθελες να πεις, ένα δισταγμό μην τύχει και πεις πολλά, και προς το τέλος αρχίζεις κιόλας να γράφεις και να σκίζεις. Άφησε, χρυσή μου, τον εαυτό σου, είναι τόσο χαριτωμένος έτσι όπως είναι, άφησέ τον να μη μιλήσει όπως ξέρει αυτός. Θα μου πεις: “Εσύ μήπως δεν κάνεις το ίδιο;” Κι αν το κάνω, δεν υπάρχει κανένας λόγος να με μιμηθείς. Το κάνω, άλλωστε, τόσο άσχημα. Αν έχεις απελπισία, δώσε μου την απελπισία σου, όπως μου δίνεις τόσες φορές τη χαρά σου. Δώσε μου ό,τι έχεις κι ό,τι μπορείς. Μα κατάλαβε, επιτέλους, πως δεν γυρεύω τίποτε άλλο. Αν αργήσουμε τώρα να ιδωθούμε, θα πρέπει να προσπαθήσουμε μ’ αυτά τα λίγα και γλίσχρα μέσα που έχουμε, μ’ αυτό το χαρτί που μαυρίζουμε, να είμαστε όσο μπορούμε πιο κοντά, όχι να αποχωριζόμαστε και να πληγώνει ο ένας τον άλλον. Έτσι νομίζω. Αν με θέλεις ακόμη, έλα, χρυσή μου, να τα λέμε όλα χωρίς να σκεπτόμαστε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει. Ξέρεις, συλλογίζομαι ακόμη πως έτσι θα μπορούσαμε, όταν μας δοθεί να ιδωθούμε, να μην πούμε ούτε μια λέξη παρά να χαζεύει ο ένας τον άλλον. Και θα είναι τόσο ξεκουραστικό. Καληνύχτα, αγάπη. Όλη τη μέρα σήμερα γύρευα τη στοργή σου».

Ερωτικό γράμμα του ποιητή Άγγελου Σικελιανού στην αγαπημένη του Άννα:

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη!