Ερωτική σχέση

Φθορά στο πέρασμα του χρόνου

Ένα θέμα που κυριολεκτικά αφορά τους πάντες. Έρωτας. Η αρχή των πάντων. Η πέτρα που στηρίζεται στην βάση της αγάπης. Οι καταστάσεις σε σχέση με παλιά έχουν αλλάξει πάρα πολύ. Σπάνια πλέον βλέπουμε αγαπημένα ζευγάρια. Κάποτε ένας φίλος μου είπε πως τον άνθρωπο τον κρίνει η διάρκεια. Επιτυχημένο ζευγάρι για εμένα είναι ο παππούλης με τη γιαγιούλα που τους βλέπεις να περπατάνε αργά-αργά, όσο τουλάχιστον το επιτρέπουν οι δυνάμεις τους και ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου. Παρατήρησε τους όταν τους δεις στο δρόμο. Βαδίζουν σαν να είναι ένας άνθρωπος. Στη κυριολεξία αν δούμε αυτή την σκηνή σαν να είναι κινηματογραφική, είναι απλά μαγική. Εκεί λοιπόν φαίνεται η διάρκεια αυτών των ανθρώπων. Δοκιμάστηκαν στον χρόνο, άντεξαν τις δυσκολίες και εμείς απλά βλέπουμε το αποτέλεσμα της συνταγής.

Τα σημερινά ζευγάρια, στην πλειοψηφία τους δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους. Δεν καταλαβαίνουν πως η σχέση χρειάζεται σκληρή δουλειά, συμβιβασμό και το κυριότερο σεβασμό, πρώτα απ' όλα ο κάθε ένας προς τον εαυτό του ξεχωριστά και το πολύ σημαντικό να έχει ο κάθε ένας τον δικό του προσωπικό του χώρο. Πρέπει να είναι ελεύθερα πτηνά. Δηλαδή να πετάνε ελεύθεροι αλλά να μην είναι δεμένοι.

Βλέπω κάτι καταστάσεις που λόγω ζήλιας, είτε από τον έναν ή τον άλλο υπάρχει τέτοιος έλεγχος που ειλικρινά εγώ που είμαι έξω από τον χορό, με πιάνει ασφυξία. Αυτό σκέφτομαι δεν είναι σχέση, αλλά ψυχαναγκαστικό έργο. Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να ζουν έτσι;

Στην πορεία λοιπόν έχουμε την αδιαφορία η οποία με τη σειρά της παραδίδει τη σκυτάλη σε αυτό που περισσότεροι γνωρίζουμε...σχέση λόγω του φόβου της μοναξιάς. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι με κάποιον άνθρωπο μόνο και μόνο για να μην μείνεις μόνος/η.

Το θέμα είναι να είμαστε ελεύθεροι. Δεν μπορώ να δεχτώ πως έτσι είναι η ζωή.  Έτσι είναι οι επιλογές μας και όχι η ζωή. Ο φόβος της αλλαγής. Ο φόβος πως δεν θα υπάρχει η ίδια οικονομική άνεση με πριν, ο φόβος της μοναξιάς, φόβος μην χάσουμε την επιμέλεια των παιδιών και για πολλούς άλλους και διάφορους λόγους.

 Όταν είμαστε με κάποιον άνθρωπο, πρέπει να είμαστε κάθε μέρα 100% σίγουροι πως θέλουμε να είμαστε μαζί του. Μόλις ξεκινήσουν οι αμφιβολίες, είναι απλό... τελείωσε. Δεν υπάρχει γυρισμός, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Όταν λέω να είμαστε εκεί, εννοώ να είμαστε εκεί, να τον/την ακούμε.

Άλλο ένα βάσανο. Η επικοινωνία. Ξέρω πως εσύ που διαβάζεις τώρα στα χείλη σου σχηματίζεται ένα πικρό χαμόγελό ειλικρίνειας. Μιλάει ο ένας και ο άλλος στην κυριολεξία βρίσκεται σε άλλο πλανήτη, μπορεί και παραπέρα. Δεν ακούει ο ένας τον άλλο και σκέφτεσαι “πως αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν παιδιά;” Μα σου λέει “αυτός φταίει”. Πηγαίνεις στην άλλη μεριά και λαμβάνεις την ίδια ακριβώς απάντηση αλλά με διαφορετικό τόνο φωνής. Όταν κάτι δεν πάει καλά, φταίνε και οι δύο.

Ανέφερα την επικοινωνία. Παρατήρησε όταν βγαίνεις έξω πόσα ζευγάρια είναι πραγματικά μαζί. Σίγουρα κάποια θα είναι απασχολημένα με τα κινητά τους ή θα βαριούνται και δυστυχώς υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ο άνδρας θα κοιτάζει άλλη γυναίκα και η γυναίκα άλλον άνδρα.

Από πόσα ζευγάρια έχετε ακούσει ή από τον άνδρα ή από τη γυναίκα να λένε ο ένας στον άλλο “σ' αγαπώ;” Η πιο δυνατή, η πιο μαγική λέξη που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος, σήμερα (μπορεί και ανέκαθεν), να είναι είδος υπό εξαφάνιση. Γιατί; Επαναλαμβάνω γιατί;
Είναι ειρωνικό γιατί σήμερα πιο εύκολα βλέπεις ζευγάρια να τσακώνονται παρά να είναι πλήρως αγαπημένα. Σ' αγαπώ. πείτε το, μη ντρέπεστε. Ίσως να μην έχετε ξανά την ευκαιρία, ίσως από αυτήν τη μικρή λεξούλα να αλλάξουν πολλά. Αρκεί να την νιώθετε. Καλύτερα να πονέσεις για μια στιγμή, παρά να υποφέρεις για μια ζωή.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν, οδηγούν στο να γίνεται το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος μόνο και μόνο επειδή πρέπει να συνεχίσει τη ζωή του.

Η γέννηση του παιδιού. Το θύμα που με τη σειρά του ή θα παραδειγματιστεί από την κατάσταση αυτή και θα γίνει καλύτερος άνθρωπος αλλά και γονέας ή θα γίνει ίδιος και χειρότερος.

Ξέρετε, νομίζω πως σε αυτόν τον πλανήτη η μεγαλύτερη ευθύνη που μπορεί να έχει ένα άνθρωπος είναι να είναι γονέας (προσωπικά δεν είμαι πατέρας.) Αυτή η δουλειά είναι πιο δύσκολη και από του αστροναύτη.
Οι συνέπειες μιας αδιάφορης σχέσης για ένα παιδί μπορεί να είναι καταστροφικές και εδώ το τραγικό είναι να νομίζουμε πως τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν. Μια παροιμία σοφή λέει: πως από παιδί και από τρελό, μαθαίνεις πάντα την αλήθεια. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα! Στην κυριολεξία τα πάντα!

Τα παιδιά θέλουν οι γονείς τους να είναι αγαπημένοι, να τους βλέπουν πιασμένους χέρι-χέρι και να προχωράνε όλοι μαζί σαν μία ομάδα = οικογένεια. Η αρνητική σχέση μητέρας/πατέρα, είτε φαίνεται είτε όχι μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για ένα παιδί, σχεδόν ανεπανόρθωτες ειδικά στο ψυχολογικό κομμάτι. Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα. Γνώρισα ανθρώπους που αυτό ήταν η αιτία να καταστραφεί η ζωή τους. Τι άλλαξε μετά από τόσα χρόνια; Πού πήγε αυτό το συναίσθημα;

Πώς συνεχίζουμε; Τι φταίει; Ο κάθε ένας έχει μέσα του τη δική του ξεχωριστή αλλά και μοναδική απάντηση. Θα χαρώ να γράψετε στα σχόλια τη γνώμη σας. Ευχαριστώ.