Μάνα

Ο γλυκός φύλακας άγγελός μας

Σε λίγες ημέρες πλησιάζει η γιορτή ενός σημαντικού ανθρώπου της ζωής μας. Της μάνας. Της γυναίκας εκείνης που μας φιλοξενούσε στο σώμα της, μας έτρεφε με το αίμα της  μας έδινε οξυγόνο από το δικό της και το κυριότερο μας έδωσε ζωή.

Μάνα, μητέρα, μαμά, πόσο χαίρονται τα χείλη μας όταν σιγοψιθυρίζουν αυτή τη μικρή αλλά ταυτόχρονα σημαντικής αξίας λέξη.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ζωής του το βρέφος την αναζητά κοντά του. Με το κλάμα του παρακαλάει να καλύψει τις βιολογικές του ανάγκες, να το προστατεύσει και να το κάνει να νιώσει ασφάλεια. 

Σε κάθε ηλικία αναζητάμε τη ζεστή αγκαλιά της. Να χωθούμε σ' αυτή να ζεστάνουμε τον πόνο που παγώνει τη ψυχή μας. Η μορφή της μάνας προσωπικά μου φέρνει στο νου μια γυναίκα με ορθάνοιχτη αγκαλιά να κλείνει μέσα της τα παιδιά της. όσα παιδιά και αν είναι. Άλλωστε η αγκαλιά της είναι τόσο μεγάλη που τα χωρά όλα. Η αγάπη της και η αγωνία της γι' αυτά μοιράζεται με τον ίδιο τρόπο σ' όλα ώστε να μη μείνει κανένα παραπονεμένο.

Η μάνα μας είναι συνέχεια δίπλα μας. Τη νιώθουμε κοντά μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα. Αρκεί να φέρουμε στο νου μας τη μορφή της και αμέσως το δάκρυ μεταμορφώνεται σε γέλιο και ο πόνος σε χαρά.

Μάνα ηρωίδα των παιδικών μας χρόνων. Με πόση περηφάνια στις εκθέσεις που γράφαμε μικρότεροι και είχαν ως θέμα τη μάνα δεν ξεκινούσαν με τη φράση...Η ηρωίδα των παιδικών μου χρόνων είναι η μητέρα μου...

Μάνα, ηρωίδα, βασίλισσα της ζωής, Χρόνια Πολλά!