Μαργαρίτα Λοΐζου

Μία αποκαλυπτική συνέντευξη με την αγαπημένη ηθοποιό

Η αγαπημένη ηθοποιός Μαργαρίτα Λοΐζου σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη, ευαίσθητη αλλά και σε μία περίοδο ρυθμού κρεσέντο της ζωής της, μας μιλά για όλα όσα έχει αγκαλιάσει και με ακαταμάχητη όρεξη αρέσει να υπηρετεί: Την τέχνη.

Η Μαργαρίτα Λοΐζου ανήκει στη καινούργια γενιά των ηθοποιών και είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Βλαδίμηρος Καυκαρίδης.

Ποια είναι η βαθύτερη εσωτερική ανάγκη που σε ωθεί στην ενασχόληση σου με την υποκριτική;
Αρχικά να πούμε, ότι ξεκίνησα σπουδάζοντας Ελληνική φιλολογία. Ακολούθησα το επάγγελμα της κυρίως για βιοποριστική εξασφάλιση. Μεγαλώνοντας και εξασκώντας το εν μέρει, δεν το μετάνιωσα ποτέ, γιατί τότε διαβάζοντας όμορφα λογοτεχνικά κείμενα και ποιήματα στην  πλούσια και ζωντανή γλώσσα μας, με βαθιά νοήματα, έπιανα τον εαυτό μου να συγκινείται, να δακρύζει με αυτά κι εκεί χαριτολογώντας κατάλαβα πως «Κάτι πάει λάθος.» Κι αφού σκέφτηκα τα νιώθω τόσο έντονα, ότι έχω χρέος και να τα μεταδώσω... Η μετάδοση δεν συντελείται μόνο αυστηρώς διδασκαλικά αλλά και με τη μεταφορά τους στην σκηνή με περισσότερα επιστρατευμένα μέσα κι όχι μόνο με τον προφορικό λόγο. Επιπλέον από τα σχολικά μου χρόνια τραγουδούσα, κάτι που με ακολούθησε στην πορεία, επισφραγίζοντας ότι μιλούσε με κάθε τρόπο μέσα μου η ανάγκη για τέχνη, διότι καλώς ή κακώς συνδέονται όλα σε ένα, εφόσον θεωρώ ότι ο ηθοποιός οφείλει να κατέχει την τέχνη της υποκριτικής, αλλά πρέπει να γνωρίζει - να λατρεύει - να χορεύει και να τραγουδά συνδυαστικά. Παρακολουθώντας ελληνικό κυρίως αλλά και ξένο κινηματογράφο, ήρθε κι έδεσε η εξίσωση της ανάγκης αυτής στο άθροισμα «μιούζικαλ» που τα εμπερικλείει όλα. Δεν σταματάει όμως μόνο εδώ, ή στις σπουδές θεάτρου. Μέσα μου ψάχνομαι. Έχω την ανάγκη να επικοινωνήσω πράματα, έννοιες, αξίες, ιδανικά στον κόσμο κι αυτή η ανάγκη είναι διψασμένη, ασυγκράτητη κι αέναη.

Μέσα από τον εκάστοτε ρόλο, δίνονται απαντήσεις που δεν μπορούν να ειπωθούν προφορικά;
Αυτή η ερώτηση με χαροποιεί διότι αποτελεί συνέχεια αυτού που έλεγα παραπάνω και μου δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξω. Παρακολουθώντας κανείς ένα απλό βλέμμα χωρίς λόγια, (προσοχή όμως όχι επιτηδευμένα διότι εύκολα εισπράττεται το ψεύτικο), το σώμα γίνεται πομπός. Ακόμη και μια σκηνή πλήρους αδράνειας, του απόλυτου τίποτα, αυτό κάτι επικοινωνεί πάλι προς τα κάτω. Αμηχανία, ενόχληση, άβολα συναισθήματα, κάτι δημιουργείται. Συντελείται μια παράξενη γέννα που ενώ «τίκτει» ο ηθοποιός, εντέλει μετουσιώνεται σε ψυχοπνευματική λεχώνα ο θεατής…

Είσαι μία ηθοποιός που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από την αποφοίτηση στη δραματική σχολή, έχεις δώσει το παρόν σου σε δραματικούς ρόλους στο θέατρο, στην παιδική σκηνή, έχεις υποδυθεί τηλεοπτικούς ήρωες σε σειρές, σε έχουμε απολαύσει σε κυπριακό σκετς, σε παρουσίαση διαδικτυακής εκπομπής, σε ραδιοφωνικό θέατρο. Τι σε κερδίζει στο κάθε είδος;
Η αλήθεια φάνηκα τυχερή σε αυτό, χωρίς όμως να μου είναι αρκετό. Θα τα ήθελα όλα στο πολλαπλάσιο. Το παιδικό θέατρο είναι χαρά Θεού, είχα πολλές ευκαιρίες να το ξανατολμήσω τις οποίες απέρριψα λανθασμένα σκέφτομαι τώρα, κατόπιν εορτής. Οι ρόλοι μου στις σειρές ήταν δώρα απρόσμενα για το λίγο χρονικό διάστημα που ήμουν πλέον κι επίσημα ηθοποιός. Μεγάλη πρόκληση οι ρόλοι σε μια καθημερινή σειρά διότι θα κρατήσω αυτό που είπε ο τότε σκηνοθέτης μου κύριος Στάμος Τσάμης, ότι με διακρίνει η αμεσότητα που σπανίζει, που το θυμάμαι για πάντα και τον ευχαριστώ. Επιπρόσθετα, με έκανε να θέλω να δοκιμάζομαι διαρκώς και να επιδιώκω ποικίλο ρεπερτόριο, είτε είναι κυπριώτικο σκετς, είτε δραματικές σειρές που απαιτούν «καλή ελλαδίτικη προφορά» εφόσον προβάλλονται και στην Ελλάδα, είτε ρόλους μεγαλύτερης βαρύτητας στο θέατρο που ευελπιστώ ότι θα ακολουθήσουν και που νιώθω έτοιμη να υπηρετήσω με σεβασμό. Η παρουσίαση εκπομπής είναι ένα άλλο κρυφό μεράκι. Όμως, αν ξανασυνέβαινε, θα ήθελα να είναι συνδυαστική έμπρακτα με τέχνες κι όχι μόνο με συνεντευξιαζόμενους καλλιτέχνες. Με κερδίζει το είδος που τα περιέχει όλα. Αυτό νομίζω είναι το μουσικό θέατρο και το κινηματογραφικό μιούζικαλ.

Πότε ένας ηθοποιός θεωρείται ολοκληρωμένος;
Αυτή είναι μια ερώτηση που στον καθένα μπορεί να απαντηθεί διαφορετικά. Ένιωσα κάπως βεβιασμένα κι αυθόρμητα, θα πω «γεμάτη», όταν είχα μια ασταμάτητα δημιουργική ρουτίνα με καθημερινό σήριαλ και ταυτοχρόνως έτρεχα σε πρόβες θεάτρου μέχρι τα μεσάνυχτα για ένα απαιτητικό έργο. Επίσης, γεμάτη αισθάνθηκα στο παιδικό όταν μου δόθηκε ρόλος που περιλάμβανε τραγούδι αλλά και χορό. Όμως, είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για ολοκλήρωση αφού έχω πολύ δρόμο να διανύσω μπρος μου. Στην παρούσα φάση χρειάζεται διαρκής μελέτη, εξέλιξη που αν δεν μπορεί να πραγματωθεί σε επαγγελματική σκηνή λόγω περιορισμένων ευκαιριών, ο καλλιτέχνης οφείλει να καταθέτει προσωπική δουλειά μόνος του στον εαυτό του, να μαθαίνει καινούργια πράματα και εκεί, ίσως έρθει προ εκπλήξεως αντιμέτωπος με νέες δυνατότητες που δεν γνωρίζει καν ο ίδιος ότι έχει. Πιστεύω ότι χρειάζεται απαραίτητα η φωνητική εκπαίδευση, μαθήματα χορού, διάβασμα έργων, πρακτική μονολόγων, αυτοσχεδιασμός αλλά και να διατηρούμε σε μια καλή φόρμα τη φυσική μας κατάσταση, διότι ο ηθοποιός  καλείται να είναι και τραγουδιστής, χορευτής κι αθλητής συγχρόνως.

Το τραγούδι πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην επαγγελματική σου ζωή; Διότι δεν μένεις μόνο σε musicals παραστάσεις αλλά τραγουδάς ενίοτε και σε διάφορες εστίες.
Να σου πώ..Ξεκίνησαν όλα από τις αναθέσεις solo τραγουδιών στο σχολείο. Αργότερα είχαμε γκρουπ  ως φοιτητές με κάποια ταλαντούχα παιδιά στην Αθήνα. Κάθε βράδυ τρελαίναμε τη γειτονιά με τα τραγούδια μας αλλά στο τέλος δεχόμασταν και χειροκρότημα! Κατόπιν με ανέλαβε μάνατζερ η οποία με έστελνε σε διάφορες σκηνές όπου και προσλήφθηκα να ανοίγω πρόγραμμα στα μπουζούκια για ένα πολύ γνωστό τότε όνομα της Αθηναϊκής νύχτας. Όμως, θα ήταν εμπόδιο στην ολοκλήρωση των σπουδών μου κι έτσι δεν άργησα να το εγκαταλείψω. Ύστερα, αποτέλεσα χορωδιακό μέλος για κάποια χρόνια στη Λάρνακα με σόλο ερμηνείες και δεν άργησε να έρθει και η επαγγελματική πρόταση για μια ολόκληρη σεζόν που την απόλαυσα. Θέλει μελέτη και πρόβες βέβαια και να είσαι updated ως μουσικός.

Έχεις συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα όπως επίσης έχεις διδαχθεί από δημοφιλείς και μεγάλους ηθοποιούς. Τι έχεις αποκομίσει μέσα από όλο αυτό;
Ισχύει αυτό, όντως, παρά το σύντομο ταξίδι μου στο χώρο μέχρι στιγμής. Κυρίως έχω διδαχθεί υποκριτική από μεγάλα ονόματα και νιώθω τυχερή κι ευλογημένη. Δ.Μπεμπεδέλη, Α. Σαντοριναίου, Γ. Μουαϊμης, Λ. Ταλιώτης, Π.Αβραάμ, Ν. Νεοκλέους είχα την τύχη να είμαι μαθήτρια τους στη σχολή. Από τους καθηγητές μου προσπαθούσα να μην χάσω ούτε «σίγμα», με κάποιους είχαμε σχέση λατρείας, αλλά πάντοτε με σοβαρότητα και με άλλους είχαμε πιο αυστηρά τυπικές σχέσεις, μα αυτό που εισέπραττες από όλα τα μαθήματα  υποκριτικής, ορθοφωνίας, αυτοσχεδιασμού ήταν κάτι το μοναδικό. ακόμη κι απο τη σκηνογραφία. Υπήρξαν στιγμές που αισθάνθηκα ότι «βγήκα» από το σώμα  μου κι έγινα ένα με τον ήρωα...Εξωπραγματική εμπειρία!! Όμως, αν τύχει αυτό, ο ηθοποιός πρέπει να έχει πλήρη αυτοέλεγχο τη στιγμή εκείνη που κυριεύεται από τον ήρωα.

Ο νους γενικότερα πάει σε νέα μονοπάτια που ποτέ πρωτύτερα δεν είχα συναντήσει. Ξεκλειδώνει μυαλό, σώμα κι ενεργοποιείται το πνεύμα. Ευχαριστώ τον κύριο Στέλιο Καυκαρίδη για αυτή την ευκαιρία φοίτησης μου στη σχολή. Τώρα σε ό,τι αφορά τις συνεργασίες, ναι ακόμη δεν το πιστεύω ότι έχω δουλέψει με την κυρία Δανδουλάκη, με την Πέμυ Ζούνη, Υρώ Λούπη, Ανδρέα Ανδρεόπουλο τον οποίο θαύμαζα από μωρό και μια καλή μέρα βρισκόμαστε στο ίδιο πλατό συνάδελφοι. Ότι έχω σκηνοθετηθεί από Τσάμη, Μπεμπεδέλη και Ταλιώτη για τις παραστάσεις αποφοίτησης, ότι έχω παίξει με τους Κυριακίδη, Σχοινιού και Ανδρέα Γεωργίου.

Θεατρικός ρόλος που αποτελεί για σένα πρόκληση είναι;
Νομίζω η Ιουλιέτα, που ενώ φαινομενικά μοιάζει κόντρα ρόλος, εντούτοις έχω κοινά με το ρομαντικό του χαρακτήρα της και στη σχολή ενώ τη βρήκα σε πολλές στιγμές κι επικοινώνησα μαζί της, με δυσκόλεψε να βρω την αλήθεια της σε κάποιες παρουσιάσεις στο μάθημα. Όταν ωραιοποιήσεις έναν ρόλο στο μυαλό σου, τότε απομακρύνεσαι από την αλήθεια του.
Ρόλοι πρόκλησης όμως θα μπορούσαν να είναι αμέτρητοι για μένα. Ηλέκτρα, Νίνα, Οφηλία, Λαίδη Μάκμπεθ, Νάστια, Μαινάδα, κυρία Μπέργκμαν ακόμη και η υπέροχη μητριά βασίλισσα. Στα αλήθεια διψώ για όλους και για άλλους που δεν γνώρισα ακόμη... Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι θα έλεγα να σου δοθεί ένας τέτοιος ρόλος, ενόσω είσαι ακόμα γερός και ζωντανός να τον υποδεχτείς, να τον καταπιείς, να τον χορτάσεις, να τον αποδώσεις, να τον προσφέρεις, ταΐζοντας παράλληλα και το κοινό.

Πραγματικά, πόσο δύσκολο είναι το επάγγελμα του ηθοποιού;
Το δύσκολο κομμάτι σ’ αυτή τη δουλειά αφού έχω ερωτηθεί, είναι πως δεν αρκεί μόνο το αν έχεις ταλέντο, το αν μελετάς, το αν είσαι συνεπής στην ώρα σου, στη τέχνη σου, αν είσαι συνεργάσιμος, ή αν η εξωτερική σου εμφάνιση ταιριάζει σκηνικά με τον ρόλο. Μετρά και το «τίνος είσαι εσύ» που αποτελεί μεγάλο καύσιμο για να προχωρήσεις γοργά στο χώρο. Θα επιθυμούσα ιδανικά να μας δίνονταν περισσότερες ευκαιρίες από παραγωγούς και σκηνοθέτες που δεν μας γνωρίζουν προσωπικά, ας πάρουν το ρίσκο για να δουν τι άλλο υπάρχει αναξιοποίητο στη μικρόστενη κι΄ επαναλαμβανόμενη αγορά μας. Επίσης ο ΘΟΚ, στον οποίο οι νέοι ελπίζουμε και θεωρούμε ναό της τέχνης μας, ωφέλιμο θα ήταν να δίνει περισσότερες ευκαιρίες εργοδότησης και σε άγνωστους ηθοποιούς, διευρύνοντας την εισδοχή στις ακροάσεις του, αξιολογώντας τους ηθοποιούς μέσω καθαρά της ακρόασης κι’ όχι μόνο από το κατά πόσον διαθέτουν εμπειρία στο βιογραφικό τους. Θα νιώσουν και οι νέοι ηθοποιοί ότι πραγματικά αγκαλιάζονται από τον οργανισμό.
Ανέφερα πιο πάνω οτι μετάνιωσα που απέρριψα κάποιες προτάσεις διότι αντιλήφθηκα αργά πως ακολουθούν και περιόδοι ξηρασίας στο επάγγελμα μας, έτσι έμαθα να εκτιμώ πιο πολύ κάτι που μου δίνεται. Όμως δε θα έλεγα ποτέ οτι έχω υπάρξει αγνώμων. Για αυτό κάπου εδώ θα ήθελα να αναφέρω φωτεινά παραδείγματα θεατρανθρώπων-παραγωγών που μου έδωσαν απλόχερα την ευκαιρία χωρίς να με γνωρίζουν προσωπικά και τους ευχαριστώ παντοτινά, όπως ο Δώρος Κυριακίδης, ο Κώστας Σχοινιού, η Κατερίνα Λούρα, η Βαλεντίνα Σοφοκλέους, ο Κούλλης Νικολάου, ο Αντρέας Γεωργίου, ο Πάρης Προκοπίου και ο Νίκος Θεοφάνους. Το άλλο δύσκολο κομμάτι είναι οι καλοί συνάδελφοι και συνεργάτες. Δυσεύρετοι σε κάθε επάγγελμα και ειδικά στο δικό μας που είναι ανταγωνιστικό. Πρέπει να αγνοείς κακές συμπεριφορές, ζήλιες, μικρότητες να είσαι στοχοπροσηλωμένος απόλυτα χωρίς περισπάσεις και κυρίως να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Τέλος οι χαμηλές αμοιβές σε συνδυασμό με την αραιή κατά διαστήματα εργοδότηση των ηθοποιών, αποτελούν μάστιγα για το χώρο του θεάτρου διότι μας αναγκάζει να έχουμε και δεύτερη δουλειά χωρίς να αντιμετωπίζεται πλήρως σοβαρά ως εργασία το επάγγελμα μας. Και τώρα με τις περικοπές του Θυμέλη, γίνονται ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα ειδικότερα για μας τους νεοφώτιστους ηθοποιούς. Όμως, ακόμη κι αν έχω συναντήσει τις πιο πάνω δυσκολίες ως ηθοποιός, όλα εξαλείφονται ως δια μαγείας κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας που συμβαίνει ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ότι οι καθημερινές τηλεοπτικές σειρές έχουν αυξηθεί. Πού οφείλεται αυτό; Τη στροφή του κόσμου προς την μυθοπλασία πώς την ερμηνεύεις;
Θα έλεγα πως έχουν ναι αυξηθεί οι σειρές στην Ελλάδα κυρίως, οι οποίες μεταδίδονται και Κύπρο. Εδώ υπάρχει μια ύφεση, μια συστολή σε ό,τι αφορά καθαρά κυπριακές παραγωγές για νέα ξεκινήματα και με εκπλήσσει δυσάρεστα, διότι συρρικνώνονται κι άλλο οι επαγγελματικές μας ευκαιρίες. Ο κόσμος στρέφεται προς τη μυθοπλασία ειδικά μετά από δύσκολες περιόδους όπως ο κορονοϊός, η άνοδος των τιμών και αποζητάει καταφύγιο στο παραμύθι.

Ποια ταινία έχεις δει πρόσφατα;
Το “Poor Things” του Γ. Λάνθιμου. Χαοτικά παράξενη, γκροτέσκο, ιδιαίτερη, ταινία που ακόμη επεξεργάζομαι στο νου μου το θετικό ή αρνητικό πρόσημο της, αφού καταλήγει στην ασυδοσία μέχρι να φτάσει στην πολυπόθητη γνώση κι ολοκλήρωση του ατόμου. Γυναικεία χειραφέτηση με μια δόση τεχνητής νοημοσύνης, αθώας σεξουαλικής ωμότητας, ένας βικτωριανής εποχής πίνακας που μέσα από το ρετρό κάδρο του «ουρλιάζει» με σύγχρονο τρόπο πολλαπλά μηνύματα θρησκευτικά, υπαρξιακά, κοινωνικοπολιτικά..

 Πού μπορεί ο κόσμος να σε απολαύσει επαγγελματικά αυτό το διάστημα;
Η τελευταία μου δουλειά μέχρι στιγμής αφορά το ραδιοφωνικό θέατρο στο ΡΙΚ όπου ηχογραφήσαμε με τις Νάτια Χαραλάμπους και Ζωή Κυπριανού στο τιμόνι, το σκετς: «Τα χαλλούμια της Γριστινούς» του Νικόλα Κατσαρή και το θεατρικό έργο «Η Δίκη» της Ευαγγελίας Κυπριανού. Εξ όσων γνωρίζω έχουν μεταδοθεί και τα δύο έργα, απλώς το δεύτερο δεν έχει ακόμη αναρτηθεί επίσημα στη σελίδα του ΡΙΚ ώστε να είναι προσβάσιμο στο κοινό.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Υπάρχουν κάποιες προτάσεις που εύχομαι να αξιοποιήσω καταλλήλως, υπάρχει η διάθεση για δοκιμαστικά σε κάποιες παραγωγές κι έχω κληθεί να συμμετέχω, αλλά ας μην λέμε μεγά&la