Η σοκαριστική ιστορία του Τάσου

Ο εφιάλτης, τα δύσκολα παιδικά χρόνια και ένα όνειρο που τελικά θα πραγματοποιηθεί

Ο Τάσος Νεοκλέους γεννήθηκε στις 14/11/1997 στα Κελλιά Λάρνακας και έχει τρεις αδελφές. Τα παιδικά του χρόνια, όπως ο ίδιος αναφέρει σε ενημερωτική σελίδα «ήταν δύσκολα, γεμάτα μόνο με εφιάλτες. Δεν θυμάμαι τίποτα όμορφο, μόνο βία -ξύλο-. Ήμουν ένα φοβισμένο παιδί και πάντα κρατούσα από την άκρη του φορέματος την μητέρα μου για να είμαι συνέχεια δίπλα της. Λάτρευα τη μαμά μου, ήταν ο φύλακας άγγελός μου». «Τα λόγια της μαμάς μου που δεν θα ξεχάσω ποτέ» σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Η μητέρα μου δεν άντεχε άλλο τη ζωή που ζούσαμε και μας είπε κάποια στιγμή: «Πρέπει να φύγουμε από αυτό το χωριό γιατί αν δεν φύγουμε τώρα μπορεί να μην καταφέρουμε να φύγουμε ποτέ». Λίγες μέρες αργότερα, πήραμε τα πράγματα μας και πήγαμε στο σπίτι της γιαγιάς μου στην Ξυλοτύμπου (την μητέρα της μαμάς μου). Ο πατέρας μου έμεινε στο σπίτι μας στα Κελλιά» συνεχίζει.

«Το σπίτι της γιαγιάς ήταν πολύ μικρό και μέναμε όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο. Είχαμε όμως την αγάπη και την συμπαράσταση της γιαγιάς και του παππού και νιώθαμε όμορφα. Σχολείο πηγαίναμε στα Κελλιά (Εγώ και η Αναστασία πηγαίναμε δημοτικό και η μεγαλύτερη μας αδελφή, η Μαρίτσα, πήγαινε στο Γυμνάσιο Λειβαδιών). Όταν σχολάναμε, πηγαίναμε στον μπαμπά μας και ερχόταν η μαμά μας λίγο αργότερα, όταν σχόλανε από τη δουλειά της (δούλευε στη Δεκέλεια) για να μας πάρει».

Η 5η Οκτωβρίου 2006, είναι η ημέρα που ο Τάσος όπως αναφέρει δεν θα ξεχάσει ποτέ. «Ο πατέρας μου ήταν κυνηγός αλλά μόνο κάθε Κυριακή έβαζε το κυνηγετικό όπλο στο αυτοκίνητό του. Εκείνη την ημέρα όμως το είχε στο αυτοκίνητο. Εμείς το είδαμε και η Αναστασία τον ρώτησε: «Δεν θα κατεβάσεις το όπλο από το αυτοκίνητο αφού δεν είναι Κυριακή;» και εκείνος της απάντησε: «Όχι! Έχω μια δουλειά και έρχομαι». Μας άφησε στο σπίτι και έφυγε. Λίγο αργότερα ήρθε μια γειτόνισσα και μας ρώτησε αν θέλουμε να μας φέρει κάτι να φάμε. Η αδελφή μου σαν κάτι να κατάλαβε, αν και μικρό κορίτσι πέρα από πολύ έξυπνη ήταν και πολύ πιο ώριμη από την ηλικία της. Ρώτησε τη γειτόνισσα: «O παπάς μου θα σκοτώσει τη μάμα μου;» η γυναίκα όμως δεν της έδωσε καμία απάντηση».

Η Αναστασία δεν έκανε λάθος… «Ο πατέρας μου περίμενε την μητέρα μου να σχολάσει και στη συνέχεια την ακολούθησε μέχρι το χωριό Λιβάδια. Της έκοψε το δρόμο, έβγαλε το όπλο και τη σημάδεψε». Ένας περαστικός που τον είδε άρχισε να του φωνάζει να σταματήσει, ελπίζοντας ότι θα τον έπειθε να αλλάξει γνώμη αλλά δυστυχώς… Πυροβόλησε στο κεφάλι και σκότωσε τη μητέρα μου και στη συνέχεια, με τη δεύτερη σφαίρα, αυτοκτόνησε».

Όπως εξομολογείται ο Τάσος, προσπάθησε πολλές φορές να καταλάβει τι ήταν εκείνο που ώθησε τον πατέρα του να κάνει κάτι τέτοιο, ωστόσο ποτέ δεν κατάλαβε.

Τα δικαστήρια:
Όταν άρχισαν τα δικαστήρια για το ποιος θα αναλάβει την κηδεμονία, τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα. «Οι ψυχούλες μας γέμισαν με περισσότερες πληγές, ήταν πραγματικά πολύ δύσκολα. Στο τέλος πήραν την κηδεμονία η γιαγιά και ο παππούς (οι γονείς της μητέρας μου). Μας φρόντιζαν και μας αγαπούσαν πολύ όλα αυτά τα χρόνια και τους ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου».

Τα δύσκολα σχολικά μου χρόνια:
Τα σχολικά χρονιά του Τάσου ήταν εξίσου δύσκολα όσο και πριν το περιστατικό. Τα άλλα παιδιά στο σχολείου τους κορόιδευαν. «Συχνά μας έλεγαν: «αφού εν έχετε μάμα τζιαι παπά εν θα έρκετε κανένας στις γιορτές για να σας δει». Όταν με ρωτούσαν στο γυμνάσιο τι δουλειά κάνουν οι γονείς μου, τους έλεγα: «Δεν θέλω να απαντήσω» αλλά πάντα με πίεζαν να τους πω».
«Τα χειρότερα χρόνια τα πέρασα στο λύκειο» σημειώνει. «Τα παιδιά το σχολίαζαν έντονα και αυτό με πλήγωνε πάρα πολύ. Δεν με άφηναν με τίποτα να ξεχάσω. Κλείστηκα στον εαυτό μου και μέχρι σήμερα έτσι είμαι. Η γιαγιά και ο παππούς με λυπόντουσαν και δεν ήθελαν να με βλέπουν να στεναχωριέμαι, έκαναν ότι μπορούσαν για να νιώσω καλύτερα».

Ο Μικρός ακόμη Τάσος έπρεπε να βοηθήσει την αδερφή του να σπουδάσει:
«Οι παππούδες μου δύσκολα τα έβγαζαν πέρα οικονομικά και ένιωθα ότι έπρεπε κάτι να κάνω και εγώ για να βοηθήσω την αδελφή μου να πραγματοποιήσει το όνειρο της, να σπουδάσει. Το πρωί πήγαινα σχολείο και τα απογεύματα δουλειά. Δούλευα από 11 ετών και ότι έβγαζα το έδινα στην αδελφή μου. Στα 15 μου έπαιρνα ένα σχετικά καλό μισθό και έδινα όλα μου τα χρήματα στο σπίτι και στην αδελφή μου που σπούδαζε στην Γερμανία. Τελείωσε φέτος τις σπουδές της και η αλήθεια άρχισε να ξυπνά μέσα μου και το δικό μου όνειρο».

Το όνειρό του:
Αν και έχει σπουδάσει Ζαχαροπλαστική από μικρός ήθελες να γίνει εγκληματολόγος. Όπως αναφέρει «το διάλεξα αυτό επειδή ξέρω ότι ο εγκληματολόγος έχει ως αντικείμενο εργασίας την καταγραφή, διερεύνηση και ανάλυση του σύγχρονου εγκλήματος. Ο εγκληματολόγος ερευνά το έγκλημα ως ανθρώπινη πράξη αλλά και ως κοινωνικό φαινόμενο και αναζητεί τους παράγοντες και τις εκδηλώσεις της εγκληματικότητας. Αν καταφέρω και σπουδάσω εγκληματολόγος, ίσως καταφέρω να καταλάβω το γιατί ο πατέρας μου έκανε κάτι τέτοιο».

«Θέλω με όλη μου τη ψυχή να τα καταφέρω, να μπω στην Νομική και να πραγματοποιήσω το όνειρο μου. Σήμερα εργάζομαι σε ένα ξενοδοχείο ως ζαχαροπλάστης μα ο μισθός μου είναι πολύ χαμηλός για να μπορέσω να μαζέψω σύντομα τα χρήματα που χρειάζομαι για τις σπουδές μου. Θα προσπαθήσω όμως, θα παλέψω, μέχρι να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα. Ίσως κάποια στιγμή τα καταφέρω»

Το τατουάζ:
«Το τατουάζ στο χέρι του Τάσου γράφει το όνομα της μητέρας του και την ημερομηνία που έφυγε από τη ζωή»

Τελικά…. Το όνειρο του Τάσου θα πραγματοποιηθεί με τη βοήθεια του Πανεπιστήμιου UCLan Cyprus
Η Επιτροπή Υποτροφιών του Πανεπιστημίου, χωρίς δεύτερη σκέψη παραχώρησε μεγάλη οικονομική βοήθεια στον Τάσο, για να εκπληρώσει το όνειρό του, να σπουδάσει Νομική.

«Το όραμα και η αποστολή του Πανεπιστημίου UCLan Cyprus περιλαμβάνει την πολύτιμη δέσμευση με την κοινότητα, ενώ ένας από τους σκοπούς της είναι η πρόοδος της επιστήμης, της γνώσης, της μάθησης και της εκπαίδευσης, μέσω της διδασκαλίας και της έρευνας προς όφελος της κοινωνίας στο σύνολό της. Αναγνωρίζουμε παράλληλα την ευθύνη μας να συμβάλλουμε αποτελεσματικά στην κοινωνία και η ιστορία του Τάσου είναι μια περίπτωση που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη» επισημαίνει το πανεπιστήμιο.

Και συνεχίζει τονίζοντας ότι «Μπορεί το Πανεπιστήμιο να είναι μία ιδιωτική επιχείρηση, δεν παύει όμως να διοικείται από ανθρώπους. Η Επιτροπή Υποτροφιών του Πανεπιστημίου, χωρίς δεύτερη σκέψη παραχώρησε μεγάλη οικονομική βοήθεια στον Τάσο, για να εκπληρώσει το όνειρό του, να σπουδάσει Νομική και να αποφοιτήσει με δύο Πτυχία, ένα από Βρετανία και ένα από Κύπρο».