Στάχτες Κόσμος

Τα σιχαμερά τα μαύρα, αυτά τα σάπια μέρη δεν γιατρεύονται με κανενός είδους νυστέρι

Σαν μια μαγική νεράιδα να ζει στο δάσος 
Και μια μέρα να μπουκάρει ένας ανθρωπάκος 
Ο σκοπός του μονό νάνε λίγο να φωτίσει 
Να ζεστάνει την νεράιδα να την φροντίσει
Μα κακό της κάνει μονό πόνο δίνει 
Μα που να’ ξερε πως θα προσφέρει οδύνη
Το μικρό του μυαλουδάκι που να το φαντάζει 
Πως θα έκανε το δάσος δάκρυα να στάζει.

Μα η μάγισσα φωτίτσα τα όρια περνάει 
σαν φυλακισμένος τίγρης που ζητά να φάει
Κατρακυλά και πάει δεν ελέγχει τι να φάει 
Δεν λογιέται, ούτε πίσω της κοιτάει. Θα τα φάει 
Μέχρι και το τελευταίο κόκαλο ζητάει...θα τα φάει

Θα τα φάει δεν γλιτώνουν
με το πέρασμα της όλα θέλει να ζημιώνουν 
Όλο σπέρνει δάκρυ και καημό σκορπαίνει
Δεν την νοιάζει μονό τις ψυχές ρυπαίνει 
Τα γαλάζια συννεφάκια θέλει να τα κρύψει 
Και τα έρμα τα ματάκια με καπνούς να αλείψει
Τα σιχαμερά τα μαύρα, αυτά τα σάπια μέρη 
Δεν γιατρεύονται με κανενός είδους νυστέρι

Να τα σπάσει θέλει, να ρημάξει θέλει
Πως ανάθεμα γλιτώνεις τέτοια βέλη
Δεν νοιάζεται για κανένα, δεν θα την πειράξει 
Μονό στάχτες και κατάρες θέλει να πετάξει
Να ρημάξει, οικογένειες να βλάψει
Λες και πάντα στόχος της, ήταν να μας θάψει

Φωτογραφία: Colin MacMillan

Σατανεμένη μου φωτιά τι σκοπούς γυρεύεις;
Όλο μπαίνεις στα βαθιά δεν καταλαμβάνεις
Γιατί δεν σωπαίνεις μην με αρρωσταίνεις
Τις ψυχές μας παίρνεις 
Γιατί; Για να ανασαίνεις;

Με το πέρασμα σου μόνο πανικό διαδίδεις 
Ουρλιαχτά φωνές γιατί μονό αυτά αποδίδεις;
Σπέρνεις πόνο σπέρνεις πάλες μόνο μας οργίζεις
Είσαι δύναμη που τις ζωές ορίζεις

Φωτογραφία: NU / 1x.com

Θάνατε αλήτη, θάνατε αλήτη αχ και νά' χα ένα μαγικό διαλύτη
Να σου δώσω μια να πας φωτεινή αμαρτία 
για να νιώσεις τι θα πει να ζεις μια τραγωδία
Με το δέρμα σου να λιώνει στο υγρό κορμί σου 
Πως θα ένιωθες αν έβλεπες στις στάχτες το παιδί σου
Θα μισούσες κάθε φως, θά' ταν η οργή σου. 

Πως θα ήταν άμα δεν υπήρχε η πνοή σου;

Πως αν έλειπε το πιο χαρούμενο πρωί σου;

Πως αν ζούσε σε στακτό κόσμο η πόρνη η ψυχή σου;