Άγιος Χαράλαμπος Στέγη

Το καταφύγιο των Λεπρών ή αλλιώς η Σπιναλόγκα της Κύπρου

Η λέπρα ή πιο σωστά η νόσος του Χάνσεν προκαλείται από μυκοβακτήρια και είναι μια χρόνια λοιμώδης ασθένεια του ανθρώπου. Στους ανθρώπους που νόσησαν από τη λέπρα παρατηρείται η παραμόρφωση και η αλλοίωση του δέρματος, όπως επίσης και εξογκώματα.

Η λέπρα δεν έκανε διακρίσεις αν ήσουν πλούσιος ή φτωχός, σε «άγγιζε» αφήνοντάς σου σημάδι στο δέρμα αλλά και μια μικρή γρατσουνιά στη ψυχή.

Σύμφωνα με πληροφορίες το 1800 ο δραγουμάνος Χατζηγεωργάκη Κορνέσιος αποτέλεσε ασπίδα σωτηρίας για τους λεπρούς όταν ο Τούρκος Πασάς ζήτησε την εξόντωση τους. Τους δώρισε 500 στρέμματα γης για την διαμονή τους.
Αφού πριν την βοήθεια του δραγουμάνου οι λεπροί περιπλανιόντουσαν στους δρόμους, ζωντανεύοντας και χωρίς ίχνος βοήθειας ή ιατρικής περίθαλψης.

Μέχρι το 1955 ζούσαν στην Αγία Παρασκευή στη Λευκωσία απομονωμένοι.
Το 1955 με διαταγή της Αγγλικής διακυβέρνησης έγινε η μετακίνηση τους στη Λάρνακα κοντά στην Αλυκή.
Εκεί δημιούργησαν μια κοινότητα με βασικά θεμέλια τη καθαριότητα και την αλληλεγγύη, τη δημιουργία χώρου για την ιατρική τους περίθαλψη κάτι σαν ιατρική μονάδα. Είχαν δικά τους καφενεία – μαγειρεία, ακόμα και σινεμά. Είχαν τα σπίτια τους, τα ζώα τους, ερωτευόντουσαν παντρευόντουσαν, είχαν και αυτοί μια φυσιολογική ζωή υπό άλλες συνθήκες. Όσα παιδιά γεννιόντουσαν υγιή, οι υπηρεσίες του κράτους τα έπαιρναν και τα έδιναν για υιοθεσία.
Με επιμονή και μαχητικότητα, ακόμη και πορείες διεκδίκησαν τα δικαιώματα τους. Το κράτος τους παρείχε μηνιαίο εισόδημα, 13ο μισθό, επίδομα χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, ακόμη και επίδομα ρουχισμού κάθε αρχή και τέλος του χρόνου. Όπως επίσης και επίδομα υγραερίου κάθε μήνα.
Κάποτε η Στέγη του Αγίου Χαραλάμπους έσφυζε από ζωή, φιλοξενούσε 120 χανσενικούς και αρκετό προσωπικό.
Όλα αυτά μέχρι το 2014 όπου ήρθε και το τέλος αυτής της κοινότητας με επίσημη απόφαση της πολιτείας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αρίθμησαν όλες τις πέτρες και τις εικόνες της εκκλησίας του Αγίου Χαραλάμπους στη Λευκωσία, την χάλασαν και την μετέφεραν πέτρα πέτρα στη Λάρνακα και την έχτισαν ξανά.