Πέθαναν μέχρι τώρα 180 με κορωνοϊό

έζησαν 25.601

Μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου είχαμε συνολικά 144 θανάτους ανθρώπων που μολύνθηκαν από κορωνοϊό. Αλλά, από αυτούς οι 76 πέθαναν μόνο κατά τον Δεκέμβριο. Και από αυτούς τους 76 οι 36 διέμεναν σε οίκους ευγηρίας. Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι γνωρίζουν. Ότι όλοι κινδυνεύουμε να μολυνθούμε, αλλά πολύ περισσότερο κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους όταν μολυνθούν οι ηλικιωμένοι. Το λένε και τα έως τώρα στοιχεία, παρότι οι ζωές των ανθρώπων δεν επιτρέπεται να μετρούνται έτσι, αλλά αυτό βοηθά να καταλάβουμε ποιους πρέπει να προσέξουμε: Το 28% όσων νοσήσουν άνω των 85 ετών πεθαίνουν. Στις ηλικίες 75 με 84 ετών το ποσοστό θανάτων είναι 8,5%. Στις ηλικίες 65 με 74 είναι 2,5% και στις ηλικίες 55 με 64 είναι 0,75%.

Όταν μπήκε ο κορωνοϊός στα γηροκομεία είδαμε τα νοσοκομεία να γεμίζουν. Ήταν αναμενόμενο, αφού για κάποιες μέρες εντοπίστηκαν κρούσματα σε γηροκομεία κατά δεκάδες. Οι ηλικιωμένοι είναι πιο δύσκολο να αναρρώσουν, επομένως βρίσκονται στα νοσοκομεία πολύ περισσότερο χρόνο. Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι σοφοί μας ότι αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα. Αν το γνώριζαν θα έριχναν το βάρος των προσπαθειών τους στα γηροκομεία. Συνολικά στην Κύπρο έχουμε 104 χώρους που φιλοξενούν ηλικιωμένους. Οίκοι ευγηρίας, κοινοτικά κέντρα, κέντρα ημέρας κ.α. Να τα μετέτρεπαν όλα σε νοσοκομεία, με γιατρούς και νοσηλευτές να ελέγχουν τα της πανδημίας, να μην την αφήσουν να εισβάλει. Ακόμα και εκτός γηροκομείων δεν ήταν δύσκολο να εντοπιστούν οι ηλικιωμένοι και να ληφθούν μέτρα ειδικά για την προστασία τους. Τα στοιχεία και οι μηχανισμοί υπάρχουν στο Γενικό Σύστημα Υγείας. Από τον Μάρτιο έπρεπε να μελετηθεί αυτό. Αν δεχτούμε ότι τότε υπήρχε άγνοια, δεν μπορεί να λέμε το ίδιο από το καλοκαίρι και μετά, όπου υπήρχε τεράστια εμπειρία και κυπριακή και διεθνής.

Θα είχαμε σωθεί αν έριχναν το βάρος στους ηλικιωμένους; Όχι, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν θα είχαμε σήμερα την ανάγκη ενός γενικού λοκντάουν, που βασικό στόχο έχει να αποφορτίσει τα νοσοκομεία. Μέχρι χθες νόσησαν συνολικά 25.781 άνθρωποι, και από αυτούς το 5% κατέληξε στα νοσοκομεία. Το 5%. Επομένως το υπόλοιπο 95% αποθεραπεύεται χωρίς να χρειαστεί νοσηλεία. Ασφαλώς και πρέπει να μας ανησυχεί το ότι μέχρι χθες (νωρίς το απόγευμα) πέθαναν 180 άνθρωποι. Ασφαλώς και πρέπει να μας ανησυχεί και το ότι προκαλεί σοβαρά συμπτώματα και σε νέους ανθρώπους. Αλλά, αυτό που ψάχνουμε είναι αν δικαιολογείται ο πανικός που οδηγεί σε αποφάσεις οι οποίες τελικά αποδεικνύονται αναποτελεσματικές ή προσωρινές, διότι ακριβώς δεν εστιάζουν εκεί που βρίσκεται ο τεράστιος κίνδυνος. Πόση σημασία έχει με αυτά τα δεδομένα, στην αντιμετώπιση της πανδημίας να κλείνουν όλες οι δουλειές; Μήπως είχε αποτέλεσμα όταν έκλεισαν η Λεμεσός και η Πάφος; Αντιμετώπισε την πανδημία η μάσκα, που φοράμε όλοι; Αντιμετώπισε την πανδημία το ότι εδώ και μήνες είναι κλειστά τα γυμναστήρια; Δεν είναι μόνο οι ανεύθυνοι το πρόβλημα. Είναι και το γεγονός ότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις δεν αντιμετωπίζουν την Κύπρο ως ένα νησί, που θα μπορούσε να αποτρέψει την επέκταση πολύ διαφορετικά από χώρες εκατομμυρίων κατοίκων.

Όταν ας πούμε στο Βέλγιο έχουμε 1.712 θανάτους ανά εκατομμύριο πληθυσμού, στην Ιταλία 1.272, στη Βρετανία 1.136, στις ΗΠΑ 1.115 και στην Κύπρο, που σχεδόν φθάνει το εκατομμύριο πληθυσμό, έχουμε 180 θανάτους, είναι φανερό ότι θα μπορούσαμε να προλάβουμε το κακό πολύ πιο στοχευμένα από τους υπόλοιπους. Όχι επειδή είμαστε εξυπνότεροί τους, αλλά επειδή είμαστε μικρότεροί τους. Πώς γίνεται ας πούμε το Ισραήλ να είχε φροντίσει να κλείσει συμφωνίες έγκαιρα, να προαγοράσει εμβόλια και μέχρι τις 5 Ιανουαρίου είχαν ήδη εμβολιασθεί (με το εμβόλιο της Pfizer, όπως κι εμείς) 1,37 εκατομμύρια πολίτες, ενώ εμείς για να εμβολιασθούν μόνο οι 33.000 ηλικιωμένοι άνω των 80 ετών θα χρειαστούμε σχεδόν τρεις μήνες;