Περνώντας από την πέτρα του Ρωμιού

Εγώ ... η Άντρη

Η αλήθεια είναι πώς δεν πάω τακτικά στην Πάφο.

Ωστόσο όσες φορές έχω περάσει απ τήν Πέτρα του Ρωμιού πάντα κάνω μια στάση. Μια στάση για να θυμηθώ τους μύθους και τα παραμύθια που θέλουν τον Διγενή Ακρίτα να πετάει του νώμου του την πέτρα στους Σαρακηνούς και την Θεά Αφροδίτη να αναδύεται από τα κύμματα, δημιουργώντας έτσι τον τόπο γέννησής της.

Τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς βέβαια εγώ έχω τρέλλα και με το νερό μόνο που βλέπω κύμα παθαίνω ένα πατατράκ αλλα και τρελλή και παλαβή να μην ήμουνα η ομορφιά της περιοχής είναι δεδομένη.
Τι κάνεις; Απλά στέκεσαι στην άκρη του γκρεμού και κοιτάζεις το πέλαγος, προσπαθείς να καταλάβεις που τελειώνει η θάλασσα και που αρχίζει ο ουρανός. Αφήνεις τον άνεμο να σε σκουντά και τον νοιώθεις που σου ψιθυρίζει "είσαι εδώ...κι είναι όμορφα..μείνε..μείνε για πάντα'',  αλλά τίποτα δεν είναι για πάντα.

Αυτή η παραλία είναι σχεδόν πάντα κατειλημμένη από ξένους. Τους ζηλέυω που κολυμπούν στα νερά και λιάζονται στα βότσαλα. Αυτοί χαίρονται τον ήλιο μας και αρπάζουν τη στιγμή και εμείς σκεφτόμαστε τρόπους για να βγάλουμε χρήματα και χάνουμε την ουσία.

Κάποτε περνώντας από τη πέτρα του Ρωμιού με ένα ταξί, ένας μικρός θίασος ήμασταν, σταματά ο ταξιτζής για να πάρει μια ξένη τουρίστρια.
Του λέει αυτή: "τέλω να πάω λουτρά της Αφροντίτης''.
"Ελα μέσα'' της λέει και μετά μόνος του παραμιλά ''έν έκατσε τζαι τούτη να λουθεί δαμαί που εγεννήθηκε επήεν τζιπάνω να τους παίρνουμεν πογύριν''.
Ακόμα γελάω άμα το θυμηθώ.