Γιάννης Αντωνίου: Xρυσός μαχητής στην αρένα του τζούντο

Ο γίγαντας Γιάννης Αντωνίου, που έχει ύψος 1,90 μέτρα και βάρος 120 κιλά

«Αντιμετώπισα δίλλημα. Είτε να συνεχίσω το τζούντο και να αγωνιστώ για τους στόχους και το όνειρο μου, είτε να παραμείνω στην Κύπρο και στο σχολείο, σταματώντας το άθλημα καθώς ήταν σίγουρο ότι θα έχανα σιγά – σιγά έδαφος». Πρόκειται για τον χρυσό τζουντόκα στην κατηγορία +90, Γιάννη Αντωνίου, ο οποίος κρατήθηκε από την αγάπη για το άθλημα του και το όνειρο. Στα 16,5 του χρόνια άφησε το σχολείο, τη φροντίδα των γονιών του και τους φίλους του και εγκαταστάθηκε στην Τιφλίδα της Γεωργίας, για να συνεχίσει τις προπονήσεις του και να εξελιχθεί. Όπως φαίνεται, το ταλέντο και οι κόποι του ανταμείβονται καθώς τους τελευταίους μήνες φεύγει από τους αγώνες με μετάλλια, ενώ μόλις πριν λίγες μέρες επέστρεψε χάλκινος, παρά τον τραυματισμό του, από την Παγκόσμια Γυμνασιάδα. 

Ο γίγαντας Γιάννης Αντωνίου, που έχει ύψος 1,90 μέτρα και βάρος 120 κιλά, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λάρνακα με καταγωγή από τα Λιμνιά Αμμοχώστου. Γνώρισε το τζούντο ενώ ήταν 6,5 ετών και ποτέ δεν το εγκατέλειψε. «Στο τζούντο δεν αρκεί μόνο η σωματική δύναμη. Απαιτεί να είσαι πολεμιστής. Να μην το βάζεις κάτω. Να προσπαθείς. Να δουλεύεις με το μυαλό και την ψυχή σου. Να μάθεις να χειρίζεσαι το άγχος. Να μην φοβάσαι τι θα αντιμετωπίσεις πριν μπεις στον αγώνα. Πρέπει να είσαι πάντοτε έτοιμος να παλέψεις». 

Από την Κύπρο έφυγε τον περασμένο Σεπτέμβριο καθώς στη χώρα δεν είχε πια μέλλον. «Στο τζούντο χρειάζεσαι αθλητές για να μπορείς να κάνεις προπόνηση, ειδικά αν θέλεις να προχωρήσεις. Δεν είναι, για παράδειγμα, όπως στην άρση βαρών που αρκεί μια μπάρα και ο προπονητής. Στην Κύπρο, στην ανοιχτή κατηγορία +90 κιλά στην οποία αγωνίζομαι, δεν υπήρχαν άτομα για να μπορώ να προπονηθώ μαζί τους σε καθημερινή βάση». Επέλεξε τη Γεωργία γιατί εκεί το τζούντο είναι πολύ διαδεδομένο. «Είναι όπως το ποδόσφαιρο για την Κύπρο. Είναι πολλοί οι αθλητές και τεράστιες οι υποδομές», είπε.

Οι δυσκολίες πολλές. Έπρεπε να ξεκινήσει μια νέα ζωή μακριά από τις ευκολίες που προσφέρει το σπίτι των γονιών του, όπως μαγειρεμένο φαγητό και φρεσκοπλυμένα ρούχα. «Ζω εδώ και πρέπει να καλύπτω μόνος όλες μου τις ανάγκες. Να μαγειρέψω, να πλύνω, να καθαρίσω, να πάω για προμήθειες. Ό,τι χρειάζεται ένα σπίτι. Σίγουρα είναι δύσκολο, όμως επιμένω στον στόχο μου». 

Ξυπνάει κάθε μέρα στις 6:00 και στις 6:30 βρίσκεται στο γυμναστήριο για προπόνηση 1,5 ώρας. Αμέσως μετά επιστρέφει στο σπίτι όπου ετοιμάζει και καταναλώνει το πρόγευμα του, ξεκουράζεται για λίγο και στις 11:00 επιστρέφει στο γυμναστήριο για προπόνηση 2 με 2,5 ώρες. Επιστρέφει για δεύτερη φορά στο σπίτι όπου μαγειρεύει φαγητό, κάνει δουλείες και ξεκουράζεται για την τελευταία προπόνηση. «Στις 5:00 για περίπου 2,5 ώρες έχω προπόνηση τζούντο. Οι δύο πρώτες είναι για τη φυσική κατάσταση». Το βράδυ ετοιμάζει το δείπνο του και ξεκουράζεται. Αυτό το πρόγραμμα ακολουθεί Δευτέρα με Σάββατο, ενώ την Κυριακή κάνει διάλειμμα από τις προπονήσεις και φροντίζει για τις προμήθειες της εβδομάδας.

«Οι πρώτοι δύο - τρεις μήνες ήταν δύσκολοι, όπως και η προσαρμογή. Έπρεπε να μάθω να μαγειρεύω και να βάζω πλυντήριο. Να μάθω να μετακινούμε στη Γεωργία, ιδίως όταν είχα προπόνηση με την εθνική ομάδα της Γεωργίας που είναι μια ώρα μακριά. Επιπλέον η γλώσσα. Ξεκίνησα μαθήματα πριν μερικούς μήνες». Για συνεννοηθεί χρησιμοποιεί αγγλικά στα οποία ανταποκρίνονται κυρίως οι πιο νέοι άνθρωποι.

Όπως είπε, χρειάστηκε να διακόψει το σχολείο. Γράφτηκε στη Β΄ τάξη λυκείου, όμως έφυγε θυσιάζοντας τη σχολική χρονιά. «Αν περίμενα ακόμη δύο χρόνια για να τελειώσω το σχολείο, θα έχανα όσα έχτισα στο τζούντο. Βρίσκομαι σε ένα κρίσιμο σημείο για να καταφέρω να γίνω καλός αθλητής». Πάντως, είπε, θέλει να πάρει απολυτήριο. «Το σχολείο είτε τον επόμενο χρόνο, είτε τον μεθεπόμενο θα το ολοκληρώσω. Θα εξαρτηθούν όλα από την πορεία μου στο άθλημα».

Μετάλλιο παρά τον τραυματισμό

Η πιο σημαντική του διάκριση, ανέφερε ο Γιάννης Αντωνίου, είναι το μετάλλιο στη Παγκόσμια Γυμνασιάδα. «Περίμενα ότι θα πάρω το χρυσό σε αυτούς τους αγώνες και όχι το χάλκινο. Όμως, είχα την ατυχία στην τελευταία προπόνηση να τραυματίσω τον καρπό στο δεξί μου χέρι. Είπα στον εαυτό μου ότι “θα το παλέψω”. Την ήθελα πολύ την πρώτη θέση», τελικά όπως εξηγεί, έχασε στον ημιτελικό και μαζί τη δυνατότητα να παλέψει για μια ακόμα καλύτερη θέση. «Όταν μετά τον αγώνα ήρθα στην Κύπρο, διαπιστώθηκε από τον γιατρό ότι είχα ραγίσει τον καρπό μου».

Υπάρχουν φορές που όλοι λυγίζουν, όπως και ο Γιάννης, όμως δεν καταθέτει τα όπλα και επιμένει να δίνει τη μάχη του. «Πήρα την απόφαση να έρθω στη Γεωργία, ενώ έπρεπε να επιλέξω είτε να συνεχίσω το σχολείο είτε το τζούντο. Όταν δεν είναι εύκολη περίοδος, σε μια κακή μέρα μπορεί να αναρωτηθώ τι θα γίνει αν δεν τα καταφέρω. Να σκεφτώ ότι έμεινε πίσω και το σχολείο. Ανησυχείς για το μέλλον σου». Σε αυτές τις στιγμές, σημειώνει, ανατρέχει στη συμβουλή των γονιών του. 

Ο Γιάννης έλαβε χάλκινο μετάλλιο στην Παγκόσμια Γυμνασιάδα, που διεξήχθη 14 με 22 Μαΐου 2022 στη Νορμανδία της Γαλλίας. Επιπλέον, αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Στρασβούργο της Γαλλίας τον περασμένο Απρίλιο. Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο στο Λινιάνο της Ιταλίας τον περασμένο Φεβρουάριο. Αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο στο Πόρετς της Κροατίας τον Ιούνιο του 2021. Παράλληλα, έχει πετύχει σημαντικές θέσεις σε αγώνες, οι οποίες ενισχύουν τη βαθμολογία του στην παγκόσμια κατάταξη.

Όπως είπε, σε αυτή τη φάση προετοιμάζεται για τους επόμενους αγώνες. «Το όνειρο μου είναι να προκριθώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θεωρώ πως για κάθε αθλητή οι συγκεκριμένοι αγώνες είναι η κορυφή».

Πηγη:Φilenews